Χωριστό Τραπέζι

Εκείνο που δεν είναι ευρύτερα γνωστό αυτή την περίοδο είναι ότι η μεγάλη κουβέντα και η καθημερινή χρήση έχουν χωρίσει τραπέζι. Πληροφορούμαι ότι λίγοι μετράνε νεκρούς με τη σέσουλα και μιλάνε σαν να σηκώθηκε ξανά φάντασμα παρελάσεων και καμινάδων. Ζητούν νόμο. Ζητούν την αστυνομία στον κόσμο, άμα βγουν συστήματα που τραβάνε μόνα τους.

Στα δάχτυλα

Την ίδια ώρα οι πολλοί έχουν την εφαρμογή στα δάχτυλα. Ρωτούν πού πουλάνε καλό κοκορέτσι στην περιοχή και τι υλικά πάνε μαζί. Περνούν μια ακτινογραφία στο κινητό και λένε μετά στην παρέα: «τα βρήκε όλα που είχα». Την ίδια κίνηση κάνουν για την έκθεση στο γυμνάσιο, για το φαΐ, για μια εικόνα, για το μήνυμα της δουλειάς πριν τις έντεκα, για μια υπόθεση στον ψηφιακό βοηθό του Δημοσίου. Ο ιδιώτης δεν περιμένει περίπολο. Ρωτάει. Η παραγωγή μένει δική του, η απόφαση δική του. Η μηχανή εκτελεί.

Η θέση πληρώνεται

Ο κόσμος έχει ήδη κάνει την τεχνητή νοημοσύνη εργαλείο και την έφερε στο μέγεθος μιας απάντησης. Οι εταιρείες της Καλιφόρνιας κάνουν την αντίστροφη δουλειά και την απλώνουν εκεί που πληρώνεται η θέση. Η Google στην αναζήτηση, η Microsoft στο πρόγραμμα κειμένου, η Meta στις φωτογραφίες, η Amazon στο ρεύμα, η OpenAI στο όνομα που ανοίγει πρώτο και στα σχολεία μαζί με το Ίδρυμα Ωνάση, η Anthropic στα γραφεία. Δεν πουλάνε γνώστη για το μεσημεριανό. Πουλάνε θέση σε λογισμικό που πληρώνεται ήδη.

Χρησιμότητα

Οι μεγιστάνες την πάνε πιο μακριά: από εφαρμογή σε πεπρωμένο, από την ερώτηση σε όπλο, από το «τα βρήκε όλα» σε φόβους με εκατομμύρια νεκρούς. Και εμείς τι κάνουμε; Τομή της χρήσης. Ερώτημα, απάντηση, δουλειά, λογαριασμός. Όχι οι λίγοι με τους φόβους τους. Οι πολλοί με την χρήση.

Η χρήση δείχνει την αξία. Ό,τι είναι χρήσιμο, μένει.

— Βασίλης Βέργουλας