Η πολιτική σκηνή στην Ελλάδα έχει μετατραπεί σε ένα θέατρο του παραλόγου με τις διαδηλώσεις να έχουν γίνει το βασικό εργαλείο μιας κοινωνίας που φαίνεται να έχει ξεχάσει τι σημαίνει ουσιαστικός διάλογος.

ΤΩΡΑ Οι αντιδράσεις και οι διαμαρτυρίες δεν είναι απλώς μια αντίθεση στη κυβερνητική πολιτική ή στην αέναη φιλοσοφία του Πρωθυπουργού Μητσοτάκη – είναι η κραυγή αγωνίας μίας κοινωνίας που βράζει. Οι πολίτες αναγκάζονται να παίζουν σε μια παράσταση όπου οι φωνές των λίγων υπερκαλύπτουν τις ανάγκες των πολλών, ενώ οι δρόμοι γεμίζουν με απογοητευμένα πλήθη.

Και τι γίνεται με τις συνέπειες; Αυτό το κίνημα διαμαρτυρίας έχει πάρει τη μορφή ενός επικίνδυνου εκβιασμού, καθώς οι επιτροπές αποφασίζουν ποιες φωνές αξίζουν να ακουστούν και ποιες είναι «άχρηστες».

👉🏿 Οι άνθρωποι της πλειοψηφίας πληρώνουν το τίμημα, με καθημερινές προκλήσεις που κυμαίνονται από τη διακοπή κυκλοφορίας έως την οικονομική αναστάτωση. Αυτός ο φαύλος κύκλος εντάσεων μπορεί να οδηγήσει σε μια κοινωνία με την οποία κανείς δεν θέλει να ταυτιστεί.

Παρακάτω θα δούμε πώς αυτές οι διαδηλώσεις, αντί να είναι φωνές για δημοκρατία, καταλήγουν να γίνονται «εργαλεία» διάσπασης των κοινωνικών σχέσεων. Αλλά ας μην γελιόμαστε: οι πολιτικές αντιπαραθέσεις πλήττουν την κοινωνική συνοχή και η ανάγκη για ανοιχτό διάλογο είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Αν θέλουμε να προχωρήσουμε ως κοινωνία, θα πρέπει επιτέλους να αναλάβουμε το ρίσκο να ακουστούν και οι φωνές της λογικής, και όχι μόνο οι κραυγές της αναταραχής.

Ότι οι διαδηλώσεις αποτελούν ένα διαρκή εκβιασμό που χρησιμοποιεί τις φωνές αυτών που συμετέχουν για να επιβάλουν τις δικές τους επιθυμίες στους υπόλοιπους πολίτες. Αυτή η μορφή «εκβιασμού» δημιουργεί τη ψευδαίσθηση ότι οι διαδηλωτές είναι μάλλον οι εκπρόσωποι ενός ευρύτερου κοινού, ενώ στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύουν μόνο τη φωνή μιας μειοψηφίας με ακραίες απόψεις.

Η συνεχής βία που ασκούν οι διαδηλωτές στον αστικό κόσμο και την αγορά είναι προβληματική, καθώς υπόκειται σε μια ενδεχόμενη εκβιαστική κίνηση που ενδέχεται να οδηγήσει εκλογικά σε μια αδύναμη κυβέρνηση που φοβάται να λάβει σκληρές αποφάσεις. Όταν οι διαδηλώσεις γίνονται καθημερινότητα, οι πολίτες υποχρεώνονται να υπομένουν τις συνέπειες, όπως η διακοπή της κυκλοφορίας, οι απεργίες και η γενική αναστάτωση που πλήττει τις καθημερινές τους δραστηριότητες.

Οι διαδηλώσεις στην Ελλάδα δεν έχουν στόχο τον Μητσοτάκη, αλλά τους έλληνες ψηφοφόρους και αποτελούν εκβιασμό διαρκείας

Επιπλέον, οι προσβολές κατά της δημόσιας τάξης και η επιλεκτική βία που παρατηρείται στις εκδηλώσεις αυτές, ενισχύουν την αίσθηση ότι οι ομάδες αυτές είναι έτοιμες να καταστρέψουν ό,τι έχουν οικοδομήσει άλλοι πολίτες με κόπο. Οι συνέπειες αυτών των απεργιών και των διαδηλώσεων επηρεάζουν την εθνική οικονομία και την κοινωνική σταθερότητα, οδηγώντας σε ανεργία και οικονομική δυσχέρεια για αυτούς που δεν συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις.

Είναι, επομένως, καιρός να αναγνωρίσουμε ότι οι διαδηλώσεις δεν είναι απλή έκφραση δυσαρέσκειας, αλλά ένα εργαλείο εκβιασμού που αγνοεί τις αναγκαιότητες και τις επιθυμίες της πλειοψηφίας. Η κοινωνία θα πρέπει να εξετάσει σοβαρά τις συνέπειες αυτού του φαινομένου και να το απορρίψει προκειμένου να διαφυλάξει τη δημόσια τάξη και την ευημερία όλων.

Η αδυναμία της καθημερινής αγοράς να αντιμετωπίσει αυτές τις προκλήσεις μπροστά της ίσως να οδηγήσει σε μια επικίνδυνη απομάκρυνση από τη δημοκρατική διαδικασία. Οι πολίτες, θέλοντας να βρουν μια λύση σε αυτή την ανησυχητική κατάσταση, μπορεί να στραφούν σε ακραίες και απρόβλεπτες πρακτικές, παρακάμπτοντας τους μέχρι τώρα καθιερωμένους διαλόγους. Είναι πράγματι ερώτημα αν αυτά τα φαινόμενα δεν θα καταλήξουν να θολώσουν ακόμα περισσότερο την πολιτική σκηνή και τη δημοκρατική τάξη.

Επιπλέον, οι διαδηλώσεις αυτές μπορεί τελικά να αναδείξουν μορφές ακτιβισμού που δεν ευνοούν τη διάδοση των αρχών της ελευθερίας και της δικαιοσύνης. Όταν η δύναμη και η ισχύς έχουν γίνει κυρίαρχες, ίσως να αναρωτηθούμε αν οι πολίτες χάνουν την ικανότητά τους να στηρίζουν δίκαιες αιτίες. Πόσο μπορεί να επιβιώσει η έννοια της αλληλεγγύης όταν ακραίες φωνές κυριαρχούν και καταπνίγουν κάθε πιθανότητα γόνιμου διαλόγου;

Παραλλήλως δεν μπορεί να αγνοηθεί το ενδεχόμενο διάσπασης του αστικού κόσμου από τις πολιτικές αντιπαραθέσεις, αν και πολλοί φαίνεται να πιστεύουν ότι η κατάσταση θα αλλάξει με τον διάλογο. Η συνεργασία φαίνεται να είναι μια απλή έννοια, αλλά στην πράξη οι άνθρωποι δείχνουν να απέχουν πολύ από αυτό. Ο κόσμος αναρωτιέται αν μπορούν όντως να δημιουργηθούν χώροι συζήτησης που να επιτρέπουν την έκφραση όλων των απόψεων, ή αν το κλίμα φόβου και διχασμού θα συνεχίζει να επικρατεί.

Η αποδοχή της πολυφωνίας είναι θέμα ουσίας, αλλά η πραγματικότητα μπορεί να μην αγκαλιάζει αυτή την ελπίδα. Αλήθεια, μπορούν οι πολίτες να συνειδητοποιήσουν ότι ο πραγματικός εκβιασμός προέρχεται από την ίδια την αδράνειά τους; Ίσως θα έπρεπε να αναρωτηθούν πόσο πραγματικά θέλουν να συμμετάσχουν σε μια διαδικασία που διαιωνίζει την απογοήτευση και την αδιαφορία, αντί να οδηγήσει σε ουσιαστικές αλλαγές.

👉🏿 Αυτές οι συνεχείς κινητοποιήσεις, που πολλές φορές επαναλαμβάνονται διαρκώς, αναγκάζουν πολιτικούς και υποψήφιους να προσαρμόζουν τις θέσεις τους στις απαιτήσεις των απεργών και των σωματείων τους.

Σε πολλές περιπτώσεις, η απεργία ασκεί τόσο μεγάλη κοινωνική πίεση, που οι πολιτικοί σπεύδουν να υποσχεθούν μέτρα και λύσεις μόνο και μόνο για να αποφύγουν την αναταραχή και τις εκλογικές συνέπειες που θα μπορούσαν να προκύψουν από την δυσαρέσκεια του κόσμου. Έτσι, οι αποφάσεις και οι πολιτικές που λαμβάνονται δεν αντικατοπτρίζουν αναγκαστικά τη βούληση της πλειονότητας των πολιτών, αλλά μάλλον τις απαιτήσεις μιας συγκεκριμένης ομάδας.

Η επίδραση των απεργιών γίνεται ακόμη πιο έντονη όταν σκεφτούμε ότι η διαρκής αναστάτωση σε τομείς όπως η υγειονομική περίθαλψη, οι εμπορικές δραστηριότητες ή η εκπαίδευση επηρεάζει καθημερινά τη ζωή των πολιτών. Οι πολίτες που βρίσκονται αντιμέτωποι με το άμεσο κόστος των απεργιών θα είναι πιθανόν να στραφούν σε πολιτικούς ή κόμματα που φαίνονται ικανά να προσφέρουν λύσεις στην κατάστασή τους, ακόμα και αν αυτές οι λύσεις δεν είναι οι πιο βιώσιμες ή μακροπρόθεσμες. Έτσι, η διαρκής πίεση από τις απεργίες κινδυνεύει να εκτρέψει τη δημοκρατική διαδικασία και να οδηγήσει σε εκλογές που έχουν ούτως ή άλλως χάσει τη σημασία τους, καθώς οι πολιτικές άλλων κομμάτων ή υποψηφίων περιορίζονται από τον φόβο του πολιτικού κόστους που ενδέχεται να προκύψει από την αντίθεση στις απεργιακές κινητοποιήσεις.