Το ακούμε συχνά σαν πεσιμιστικό μονότονο που θέλει να μας ρημάξει, η μάλλον να μας καθυποτάξει την σκέψη. Το internet “πάλιωσε”, δεν έχει τίποτα πλέον να δώσει, δεν θα βρείτε σε αυτό πολιτιστικά αγαθά, το internet “σάπισε” και πρέπει συνεπώς να το πετάξετε. Αυτό το μονότονο ακούγεται κυρίως απο τη Δύση, δηλαδή απο τα συστήματα εξουσίας και διαμόρφωσης της κοινής γνώμης, απο εφημερίδες και γνωστούς δυτικολόγους συγγραφείς.

Οταν μιλούν όμως για το internet εννοούν το web. Αυτό που βλέπουν στις σελίδες υπερκειμένου με γραφικά, μέσα απο τον browser (βλ. Γραφικά στους υπολογιστές). Αυτό το web που εννοούν είναι υπόθεση που αφορά το δημιουργό και το κοινό του. Και η δημιουργία περιεχομένου στο web δεν ζει διαφορετικά, οχι πολύ τουλάχιστον, απο οποιαδήποτε άλλη δημιουργική προσπάθεια που θέλει να προσελκύσει αναγνωστικό και φιλοθεάμων κοινό. Αυτό είναι το πραγματικό internet απο το 1991 και μετά. Είναι ο browser και το web που διαβάζει. Μετά απο αυτά, το internet είναι και οι τηλεπικοινωνίες του, πράγματα που έχουν να κάνουν με υλικά και εργασία, και είναι πρόδηλο οτι εκεί οχι μόνο δεν φαίνεται να γέρασε ή να πάλιωσε, αλλά αντιθέτως εξακοντίζεται σε όλο και μεγαλύτερα τεχνολογικά πεδία με τις οπτικές ίνες, νωρίτερα με το wi-fi, καθώς και σε δυσθεώρητα επενδυτικά ύψη απο το κεφάλαιο.

σχετικα

Γραφικά στους υπολογιστές

Η ιστορία του γραφικού περιβάλλοντος στους υπολογιστές: από το τίποτα στο “παράθυρο” του χάους!

Στην σελίδα…

Εντούτοις οι δυτικολόγοι συγγραφείς τηρούν έναν αφ’ υψηλού οφθαλμό για το web και τις υπέροχες σελίδες του με υπερκείμενο, με java, και με τις άλλες στοιχειοθετικές του τεχνολογίες. Ο οποίος όλο και ψηλώνει πιο πολύ κάθε φορά που ο κόσμος εξοικιώνεται καλύτερα με αυτό και αποκτάει γρηγορότερη πρόσβαση στο περιεχόμενο του. Δεν είναι τυχαίο δε οτι οι περισσότερες υπηρεσίες της δεκαετίας του 1980 που δικτύωναν τους τότε προσωπικούς υπολογιστές σε προσωπικές γραπτές επικοινωνίες και πληροφόρηση, μετήλθαν ασθμένως και ασυζητητή, ή αλλιώς “ανέβηκαν” ομού, στο web, μέσα στα πολύχρωμα και πιο ευανάγνωστα γραφικά και στα καλοσχεδιασμένα γράμματα. Μαζί τους και σταδιακά ήλθε ελπιδοφόρο και το δικαίωμα στη πραγματική συγγραφή, στις τυπογραφικές νόρμες, στο σχόλιο, στην προτίμηση, στον αποκλεισμό, και βεβαίως το δικαίωμα του “πωλείν και αγοράζειν”.

Η δημιουργική αυτή προσπάθεια που συνεχίζεται αδιάκοπα απο το 1991, οδηγεί σε βάθος τεχνολογικό και σε νέους προσδιορισμούς που ατρέπτως τελικά στη φύση τους είναι δικαιώματα. Πολλά απο αυτά είναι καταναλωτικά, αλλά τα περισσότερα και τα πιο ουσιώδη είναι δημιουργικά. Είναι δε δημιουργικά και στην επικοινωνία με το γραπτό λόγο του υπερκειμένου, και στην διαχρονική τους αριστεία. Οτι υπερβαίνουν δηλαδή του δημιουργού, και τον ξεπερνούν τοπικά αλλά και βιολογικά. Αυτή είναι η δικαιωματική βάση του web, ή όπως θέλουν να λένε γενικόλογα, του internet. To πεσιμιστικό μονότονο, του χρόνου που γερνά και παλιώνει δήθεν το internet, επιχειρεί έναν σκοπό. Να αφαιρέσει το δικαίωμα στην τεχνολογία. Έστω να πείσει τους αφελείς οτι δεν πρέπει να έχουν δικαίωμα σε αυτήν.