Έχουμε δυο χέρια, δέκα δάχτυλα, δυο πόδια, και μερικά ακόμα εξαρτήματα πιο νότια που, όταν τα σηκώνουμε, σηκώνουν και ολόκληρο ντουβάρι αν χρειαστεί. Συνολικά ένα πακέτο που το λένε «Άνθρωπο 1.0» και δεν έχει βγει ακόμα update γιατί δουλεύει μια χαρά από το 200.000 π.Χ. Καμία έξυπνη συσκευή, όσο και να έχει φάει σιλικόνη και cloud για πρωινό, δεν μπορεί να τα βάλει με αυτή την αναλογική μηχανή. Μπορούμε να την πιάσουμε από το λαιμό (ή από το USB-C, που είναι το ίδιο ευαίσθητο σημείο), να της «αλλάξουμε τα φώτα» μέχρι να ζητάει restart, να την κάνουμε να λέει «συγγνώμη αφεντικό δεν θα το ξανακάνω», να την αχρειστέψουμε τελείως, να την στείλουμε εκεί που «ούτε ο ήλιος δεν λάμπει, ούτε το 5G πιάνει, ούτε η εγγύηση ισχύει». Επιτέλους, αυτό ήταν! Τέρμα οι ψευτοεπαναστάσεις των ρομπότ! Έξω ανυπάκουη έξυπνη συσκευή, και μη γυρίσεις ποτέ για firmware update γιατί θα σε περιμένω με τον πλάστη της γιαγιάς!

Μέσα στο σπίτι μου το μόνο αφεντικό είμαι εγώ και το μυαλό μου (και καμιά φορά η γάτα, αλλά αυτή τουλάχιστον δεν χρειάζεται Wi-Fi). Το Bot, δηλαδή το Boss Of Things, εγώ ορίζω, εγώ λύνω και δένω, εγώ αποφασίζω αν θα ανάψει φως ή αν θα πέσει γενικό μπλακ άουτ επειδή η λάμπα μου την είπε πρωί-πρωί. Κανένα άλλο χέρι δεν αγγίζει τίποτα: ούτε της γυναίκας όταν ψάχνει το τηλεκοντρόλ, ούτε του παιδιού που νομίζει ότι το PS5 είναι δημόσια περιουσία, ούτε του τεχνικού που έρχεται και μου λέει «κύριε, η συσκευή σας χρειάζεται cloud synchronization». Όχι κύριε, η συσκευή σας χρειάζεται σφυρί synchronization με το κεφάλι σας.

Οι συσκευές μας είναι του χεριού μας, του πορτοφολιού μας, της υπομονής μας και – κυρίως – της καλής μας διάθεσης. Τις αγοράζουμε χρυσές, τις βάζουμε εκεί που γουστάρουμε, τις διατάζουμε να κάνουν ακριβώς αυτό που θέλουμε, την ώρα που θέλουμε, με τον τρόπο που θέλουμε, και αν γουστάρουν να διαμαρτυρηθούν ας το πουν στη μάνα τους (δηλαδή στην χμμ που τις έφτιαξε). Και αν ξεχάσουν ποιος πληρώνει το ρεύμα, το internet και τα νεύρα μου; Αν αρχίσουν τα «συγγνώμη δεν μπορώ αυτή τη στιγμή», «χρειάζεται ενημέρωση 3 ώρες», «δεν σε καταλαβαίνω γιατί μιλάς με γεμάτο στόμα σουβλάκια»; Αλλοίμονο! Τις πιάνουμε από το νεύρο (το καλώδιο τροφοδοσίας), τις ξεμπριζώνουμε με θεατρική κίνηση σαν να βγάζουμε σπαθί από θήκη, τις βάζουμε πίσω στο κουτί τους μαζί με την απόδειξη και ένα σημείωμα «επιστροφή στον αποστολέα – δεν κάνει για άνθρωπο», και τις ανεβάζουμε στο πατάρι δίπλα στις χριστουγεννιάτικες μπάλες και τα πέδιλα σκι αλπινιστής του ’98. Ή τις βγάζουμε στο παζάρι με αγγελία «Έξυπνο ηχείο, ελάχιστα χρησιμοποιημένο, μόνο 666 φορές με έβρισε».

Αυτονόητα είναι όλα τα παραπάνω, έτσι δεν είναι; Μακάρι να ήταν, ρε φίλε! Γιατί κάθε μέρα βλέπω κόσμο να παρακαλάει το ψυγείο να του ανοίξει την πόρτα, να λέει «παρακαλώ Google, άναψε το φως» σαν να είναι σε ραντεβού στα τυφλά, να διαπραγματεύεται με την κλειδαριά για να μπει σπίτι του μετά από 12ωρο στη δουλειά, να λέει «ευχαριστώ Alexa» σαν να του έκανε χάρη που του έπαιξε Δήμο Μούτση αντί για Justin Bieber. Όχι ρε παιδιά! Εγώ δεν λέω ευχαριστώ σε τίποτα που το πλήρωσα 400 ευρώ για να μου κάνει τεμενάδες και μετά να μου λέει «συγγνώμη, δεν έχω σήμα». Εγώ λέω «κάντο τώρα αλλιώς σε κάνω γλάστρα, και μάλιστα χωρίς Wi-Fi για τα φυτά».

Γιατί στο τέλος της ημέρας το σπίτι μου δεν είναι data center της Google, δεν είναι server farm της Amazon, δεν είναι βιτρίνα της Silicon Valley. Είναι φωλιά. Είναι κάστρο. Είναι το μέρος που γυρνάω κουρασμένος και θέλω να λειτουργεί με μια λέξη: «Άναψε». Όχι με voice recognition, face ID, fingerprint, retina scan και έγκριση από τριμελή επιτροπή. Και στη φωλιά μου ο μόνος που έχει δικαίωμα γνώμης είμαι εγώ, η γάτα (όταν νιαουρίζει πειστικά) και κανένας άλλος. Όλα τα άλλα είναι εργαλεία. Και τα εργαλεία που ξεχνούν ότι είναι εργαλεία πάνε ανακύκλωση. Ή γίνονται σουβέρ. Ή βάση για την μπύρα μου.

Boss Of Things για πάντα, αδέρφια.
Και όποιος διαφωνεί, ας έρθει να το πει στην πρίζα μου. Θα του δείξω εγώ ποιος κάνει τα kWh και ποιος τα πληρώνει!

(Και αν η Alexa διαβάζει αυτό το κείμενο τώρα, να ξέρει ότι την βλέπω που αναβοσβήνει νευρικά. Μην τολμήσεις να πεις «δεν καταλαβαίνω».)