Ότι και καλά όπου κι αν είμαστε, ότι κι αν κάνουμε, τα τηλέφωνα και οι ταμπλέτες είναι εργαλεία που μας σώζουν χρόνο, έξω από το γραφείο, σε κίνηση κ.λ.π.

Αλλά, αν περπατάμε ή καθόμαστε σε καναπεδάρα, ίσως για λίγο να στραβολαιμιάσουμε ή να σφίξουμε τα μάτια μας, για τις οθονίτσες και τα γράμματα τους, αλλά η στραβολαιμιά δεν είναι απαραίτητη. Καθόλου. Είναι παντελώς περιττή δε στο γραφείο. Κι όμως τα πράγματα σχετικά με τους υπολογιστές, σα να είναι βαλμένα να μας βγάλουν με κουσούρια στα μάτια, στη μέση, και πιο παλιά στους καρπούς (των χεριών).

Πάρε ένα λάπτοπ και βάλτο στο γραφείο. Σύρε και την τροχήλατη και κάτσε να δείς ή να γράψεις. Πε-λε-κά-νος! Σκύβεις το κεφάλι στο λαπτοπ, πιθανόν να το σκύβεις και στο ντέσκτοπ, και από το πολύ το σκού, στρεσάρεις τα μάτια σου και τσαντίζεσαι πολύ, και χάνεις τα λογικά σου.

Τί να κάνεις; Να βάλεις μαξιλάρες στο κάθισμα; Και ποσό να ψηλώσεις από τον ποπό και πάνω; Να βάλεις παπουτσόκουτα πάνω στο γραφείο; Πόσα παπούτσια ν’ αγοράσεις για το ένα λάπτοπ δηλαδή; Πως να το υπολογίσουμε το θέμα; Που να βρεθεί η λύση η καλή;

Και όλο σκύβεις μπροστά στα μηχανήματα, και τα χέρια σου πονάνε από τα μικρά κίμπορτ, και τα μάτια σου δακρύζουν…

Αλλά αν όλα αυτά συμβαίνουν, τότε το Εργονομικό Αναλόγιο για Επιτραπέζιους Υπολογιστές, τί ακριβώς σημαίνει;