Η πολιτική ένταση δεν είναι απλώς φωνές και καβγάδες· είναι ο τρόπος που η δημοκρατία αναπνέει. Όταν οι πολιτικοί τσακώνονται, οι μάσκες πέφτουν. Οι πολίτες βλέπουν ποιος λέει τι, ποιος κρύβεται πίσω από μεγάλες κουβέντες και ποιος έχει σχέδιο. Πάρτε παράδειγμα την κρίση του 2015: η έντονη αντιπαράθεση για το δημοψήφισμα και τα μνημόνια έφερε στο φως τις πραγματικές προθέσεις κομμάτων και πολιτικών. Οι Έλληνες είδαν καθαρά ποιος παλεύει για τα συμφέροντά τους και ποιος πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Αυτή η διαφάνεια χτίζει εμπιστοσύνη, όχι στην τυφλή υπακοή, αλλά στη δημοκρατική διαδικασία που αφήνει την αλήθεια να λάμψει. Λένε ότι η ένταση τρομάζει τους επενδυτές. Αλήθεια; Οι επενδυτές δεν είναι νιάνιαρα που κλαίνε με τις φωνές. Θέλουν σταθερότητα, αλλά όχι νεκρική σιωπή. Η Ελλάδα της δεκαετίας του 2010, μέσα στην ένταση, κατάφερε να προσελκύσει επενδύσεις όταν έδειξε ότι μπορεί να βγει από την κρίση. Πάρτε την Cosco στον Πειραιά: ήρθε εν μέσω πολιτικών καβγάδων, γιατί είδε ευκαιρία σε μια χώρα που παλεύει και συζητά ανοιχτά το μέλλον της. Η ένταση δείχνει ότι η κοινωνία είναι ζωντανή, ότι υπάρχει διάλογος, ότι τα προβλήματα δεν κρύβονται κάτω από το χαλί. Αυτό είναι που χτίζει εμπιστοσύνη, όχι η ψεύτικη ηρεμία. Αν δεν είχαμε πολιτική ένταση, τα σκάνδαλα θα έμεναν θαμμένα. Πάρτε το σκάνδαλο της Novartis ή το Βατοπέδι: η έντονη πολιτική αντιπαράθεση έφερε στο φως πληροφορίες που αλλιώς θα κουκουλώνονταν. Όταν οι πολιτικοί κοντράρονται, οι πολίτες μαθαίνουν την αλήθεια, και η αλήθεια είναι το καλύτερο λίπασμα για την εμπιστοσύνη. Αν είχαμε μια ήρεμη, «συναινετική» πολιτική σκηνή, οι μίζες και οι βρόμικες συναλλαγές θα συνέχιζαν ανενόχλητες. Η ένταση είναι ο φακός που φωτίζει τις σκοτεινές γωνίες και δείχνει ότι το σύστημα, όσο ατελές κι αν είναι, έχει μηχανισμούς αυτοκάθαρσης.
Η ιστορία το δείχνει: οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα ήρθαν μέσα από ένταση, όχι από κοινή συναίνεση. Η είσοδος στην ΕΕ το 1981, η ένταξη στο ευρώ, ακόμα και οι πρόσφατες μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας ή στο ασφαλιστικό, έγιναν μέσα σε κλίμα έντονων αντιπαραθέσεων. Η ένταση πιέζει τους πολιτικούς να βρουν λύσεις, να διαπραγματευτούν, να προσαρμοστούν. Χωρίς αυτή την πίεση, η Ελλάδα θα είχε μείνει στάσιμη, με μια ψεύτικη εμπιστοσύνη σε ένα σάπιο status quo. Ας είμαστε ειλικρινείς: όταν όλα είναι ήρεμα και ωραία, κάτι βρομάει. Η ένταση, από την άλλη, κρατάει τους πάντες σε εγρήγορση: πολίτες, πολιτικούς, επιχειρηματίες. Δείχνει ότι η δημοκρατία λειτουργεί, ότι υπάρχει ζωντάνια, ότι η κοινωνία δεν κοιμάται. Είναι το καύσιμο που κρατάει τη δημοκρατία ζωντανή, που ξεσκεπάζει την αλήθεια και που πιέζει για λύσεις. Όσοι λένε ότι η ένταση βλάπτει την οικονομία, μάλλον νοσταλγούν τις μέρες που η σιωπή έκρυβε τη βρομιά.
