Ο Καρυωτάκης υπάρχει στο internet – που είναι κάτι σαν πανδοχείο απάντων – εδώ και πολλά χρόνια. Ο Καρυωτάκης είναι και με αυστηρό copyright στη βιβλιοθήκη μου. Μου ζητά να μην τον φωτοτυπίσω ούτε να τον μαγνητοφωνήσω χωρίς … εκείνο κι το άλλο. Οι σελίδες γυρνάνε κολλημένες πάνω στη ράχη τους. Είναι καλή έκδοση. Την θαυμάζω. Μαλακή με σαγρέ εξώφυλλα. Το βιβλίο μου.

Οπότε κάνω λίγο τον χαζό. Χαϊδεύω τα εξώφυλλα και διαβάζω απο τα πεζογραφήματα του. Ανοίγω το βιβλίο πάνω στο τραπέζι φαγητού ή το ακουμπώ εκεί και κλειστό κάποιες φορές. Πάνω στο τραπέζι έχω και το κομπιούτερ μου, στυλό μπλε και κόκκινα, μολύβι, και χθεσινές εφημερίδες. Μπορώ να τον ζητήσω τον κύριο Καρυωτάκη και στην google, η οποία θα μου τον προσφέρει πολύ γλήγορα, να τον κάνω ότι θέλω. Και είναι αλήθεια. Αυτό συμβαίνει συνήθως. Κάνω ότι θέλω. Και να που θέλω να χαϊδέψω σελίδες και να σημειώσω με μολύβι πάνω στο χαρτί.

Ρε άντε απεδω. Θα κουνήσω τώρα το ποντίκι μου να ανάψει πάλι η οθόνη μου γιατί ποιος είπε ότι πρέπει να βάζουμε τα κομπιούτερ μαζί και και τα βιβλία πάνω στο τραπέζι φαγητού;

Καιρός να γυρίσω τον κύριο Καρυωτάκη πίσω στη βιβλιοθήκη του, και αμέσως, με ελευθεριότητα θρασυτάτη, να κάνω διάδραση σκρολαρίσματος στο άλλο κύριο Καρυωτάκη, αυτόν που μου συναγάγει η google 😄, και απόψε.