Ο Αλέξης, επέστρεφε το απόγευμα στο σπίτι του. Το μετρό τον κατάπινε σαν τη θάλασσα που ρουφά τα κύματα. Ένιωθε πως ήταν μέρος ενός αέναου ρυθμού. Οι άνθρωποι γύρω του είχαν τη δική τους σιωπή. Έβλεπε σαν κάτι από το φως τους, εκείνο που έμοιαζε να ξεφεύγει από τις λεπτομέρειες της ζωής.

Το φως του απογεύματος ξεψυχούσε, αλλά η Θεσσαλονίκη φώτιζε ακόμα με τον δικό της τρόπο. Στα μάτια του Αλέξη, η πόλη ήταν ένας μεγάλος, διάφανος χάρτης, γεμάτος αόρατα μονοπάτια προς την ποίηση της καθημερινότητας. Ό,τι ζούσε—το θρόισμα των φύλλων, ο ήχος του φρένου στο μετρό, το βάδισμα των ανθρώπων—ήταν σαν τοπία σε αργή κίνηση.

Καθώς έφτανε στο σπίτι του, ένιωσε πως τα πάντα γύρω του ήταν απόλυτα, αβέβαια και ταυτόχρονα αιώνια. Κι αν ο κόσμος αυτός ήταν μια σκιά, εκείνος τον έβλεπε σαν θάλασσα που πάντα καλεί.