Το RedHat το είχα πάρει από την Amazon. Δυο βιβλία μαζί με δυο οπτικά δισκάκια σε κουτί με ζελατίνα. Τί δουλειά είχα εγώ με το πυρήνα Linux; Καμία· δουλειά, ή μπελά, είχα με το που τα εγκατέστησα!

Αεράτο και ελπιδοφόρο, το RedHat μου έφαγε χρόνο να το δέσω με το πισί· μα το πισί μου εκείνο, με το που του κάθισε το RedHat, άλλαξε, σοβάρεψε, έγινε αντράκι, ίσως λίγο ζόρικο, ίσως αυστηρό. Έβλεπε τα πάντα με λεπτομέρεια κι αναλυτικά· το cd drive, τη μονάδα δίσκου, το μόνιτορ… οσα είχε και δεν είχε, τα ‘ξερε, και έτσι τα ‘ξερα κι εγώ μαζί του. Δεν είχε και πολλά εκείνο το πισί μου, μόνο τα βασικά, και ήταν αν θυμάμαι καλά το τελευταίο που είχα στο σπίτι μου, πριν το αδειάσω για πάντα απ’ τους κλώνους IBM.

Εκείνη η νέα RedHat ζωή στο πισί μου, με είχε γοητεύσει. Το τι ανάλυση έκαμε για κάθε βήμα του, για κάθε περιφερειακό που έβλεπε, είναι δύσκολο να τη περιγράψω· ευκολότερο να τη δείξω ίσως, αλλά screen shots δεν γίνονταν απ’ το set up. Το πισί μου πλέον ήταν ένα πραγματικό σύστημα, ένας πλήρης υπολογιστής, έτοιμος για τα πάντα, στιβαρός, και λίγο τζαναμπέτης. Ο υπολογιστής μου λοιπόν, μου άλλαξε τα φώτα. Κι όχι μόνον. Άλλαξε το σύστημα αρχείων, άλλαξε τη διεπικοινωνία του σκληρού μου με το υπόλοιπο σύστημα, άλλαξε ονόματα διαύλων που ούτε εγώ ήξερα ότι τους είχα, και έτσι αλλά και λίγο αλλιώς, τελικά, με οδήγησε να γίνω ένας μικρός επιστήμονας του παλιού μου πισί με τη νέα του ζωή που φορούσε πλέον το κόκκινο καπέλο.

Φοβερό! Η επιτυχία στην εγκατάσταση δεν ήρθε με τη πρώτη φορά μα και την επιτυχία στην εγκατάσταση την επανέλαβα πολλές φορές. Εκείνο το νέο που είδα στο μόνιτόρ μου, με τα διαφορετικά γραφικά και τις πολλαπλές διεπαφές, δεν ήταν αυτό που μου έμεινε σαν εμπειρία από το RedHat, αλλά εκείνη η προσωπική αναβάθμισή μου· αναβαθμίστηκα εγώ ο ίδιος σε απόλυτο ηλεκτρονικό μονάρχη και μονάρχης με πλήρη εξουσία – ω! εξουσία πράγματι – πάνω σ’ εκείνο το πισί, διότι μπορούσα να διαφεντεύσω δικαιώματα και προσβάσεις, επιβάσεις μονάδων και χωροταξίες αποθηκευτικών, τιτλοδοσίες και απομακρυσμένες συνδέσεις, δικτυακές εγκαταστάσεις και ενάρξεις εικονικών μικροδίσκων—το RedHat με είχε αποκαταστήσει Καίσαρ, και επι μητρικών, περιφερειακών και άλλων κυκλωμάτων με είχε αποθεώσει.

Αλλά η πενία είναι καταλυτική για κάθε αυτοκράτορα, και δυστυχώς το RedHat Linux ήταν ένα έρημο και συνάμα άγονο χωράφι. Το αύριο των εφαρμογών, και πιο πολύ των εφαρμογών που εγώ ήθελα, αργούσε πολύ· και μεταξύ καισαρικής τιάρας και μεγάλου γκασμά, του προγραμματισμού δηλαδή, επέλεξα ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Τράβηξα τη πρίζα από το πυρήνα Linux· πιο σωστά, μάλλον εγώ αποτραβήχτηκα από αυτά τα κυρίαρχα και ανοιχτά μονοπάτια, και την είδα αλλιώς. Αλλά κακά τα ψέματα, εάν βάλεις το κόκκινο καπέλο, δε το ξεχνάς ποτέ!